De Jordaan

446

zelf niet kon verklaren, maar toch diep in haar leefde; die ze zonder woorden onderging. Ze dacht aan allerlei dingen, waartoe zij in de dag-slavernij van zwoeg en nog eens zwoeg, nooit kwam. Ze voelde door alles een hoogere vrede heentrillen. Er doorstroomde haar een vreemde kracht, die haar een deinend gewaarworden gaf, een zachte schommeling, waarop al haar denken en voelen innerlijk leefde. Het was een stil, diep, toch onzelfzuchtig geluksgevoel. Ze begeerde geen rijkdom en geen lijflijke genietingen. Alleen, innerlijke zekerheid dat ze voor haar kinderen was behouden. Al zou Stijn nu nog dronkener het stoepje opwaggelen dan hij al gedaan had, het zou haar niet meer vermoorden van zenuwachtige vrees. Ze zou hem staan. —

De alkoofdeuren waren nu wijd open, en het bed-gordijntje had ze weggeschoven. In de kamer hoorde ze het gas-suizen van het winkel-licht. Ze rook nu de uitdampende geuren van de waren. En vooral de versch door Stijn gemalen koffie. Zou ze hem een bakje laten zetten? Ze had er zoo een trek in. Toch had de dokter het ontraden. Dan bleef ze er maar zonder; ook goed!

Weer dacht ze aan haar Jan Gronjee, maar nu zoo heel anders als vóór haar kraam; zoo heelemaal zonder smartelijke weemoedigheid. Het leek haar of hij den heelen benauwenis-tijd van haar bevalling had méé-gemaakt. Ze hoorde zijn stillen lach en zijn zachte oogen zag ze glinsteren in het donker. Maar Stijn, Stijn,.... ze moest het eerlijk bekennen, had zich heel, héél knap gehouden. Hij had zich uit zijn eigen baloorigheid opgehaald en even, alleen één enkel middagje, het zoopje gekoesterd. Ze' erkende hem nog nooit zoo best en zoo goedhartig gezien te hebben, ook niet met de stiefkinderen.

Hoe zou alles nu gaan als ze na een paar dagen weer in het winkeltje stond? Daar was drie weken huur-