De Jordaan

448

deren naar bed gebracht en boodschappen gedaan had. Dan, in de knussige en verstoofde na-warmte van het keukentje, begon Lien te vertellen, van oude comedies, griezelige huiver-dingen, net als haar liedjes .... Ze verhaalde op twee-erlei wijze; van stukken die haar zelf waren verteld en van stukken die ze zelf had gezien. In het eerste geval hield ze zich angstvallig vast aan alle oververhaalde bizonder heden, vertelde ze deze in dezelfde stijve plooi en met dezelfde wendingen waarin ze tot haar gekomen waren. De kleinste vraag dreef haar het bloed naar de wangen, want dan verwarde en haspelde ze alles dooréén, omdat ze het zelf niet gezien had. Maar verhaalde ze van zelf-geziene dingen, als pas van Marino Marinelli,.... dan kregen haar oogen een waarzeggenden gloed; dan liet ze haar aankleurende en alles nog verergerende verbeelding een onstuimig vrij spel.

Mientje luisterde nu naar een comedie, niet zelf door Lien gezien. Haar mondje was als een donker holletje open-gegaapt van spanning. De slaap zocht haar kinder-oogen, spon een draderig web om haar heen, waarin haar zinnen zich verwarren moesten. Maar ze wou, woü wakker blijven. Het was zoo goddelijk-mooi, al begreep ze er de helft niet van. Ze zat met haar rugje naar de plaatsdeur.

Op een stoelpunt was Lien opgewonden gaan zitten, de lampe-vlam nu fel blakerend op haar gezicht. In den schellen lichtgloed verwilderden haar trekken en de donkere oogen stroomden rood van ongebroken glanzen. Mientje leunde op de dunne ellebogen, de handjes tegen de slapen. En Lien vertelde in een soort geestdriftigheid, die haar bang maakte voor haar eigen stem. —

— Sie je maèd,____ en dèn.... dèn____

Ze moest zich echter heel goed herinneren; ze had ׳het zelf immers niet gezien....