De Jordaan

445

van stille vrede met alle dingen om haar heen. Dat moederzalige en vrij-gelukkige had ze altijd in een kraambed. Het werd na een poosje wel weer verdrongen, verknauwd en door de zorgen troebel verslagen; ze wist wel dat ze haar opvliegende driftigheid en zenuwjacht er niet mee kwijt was. Maar nu.....ntf, in dien zwakken, uitgeputten toestand na haar kraam, bleef toch dat moedergevoel, door niets te krenken of te roeren, haar lang en diep-rustig bij.

Zooals een goudglans van zonlicht door een grauwenden ochtend-mist heenbreekt, den nevel open woelt en doorsproeit met vonkengloed, het licht in

loopende vlammen de mistigheid doet verslorpen.....

zoo doorgloeide Neel een levensgeluk uit het onbewuste van haar sensitieve natuur, dat alle levens-grauwheid om haar heen versmolt, hoewel ze zich die sensitiviteit zelve niet bewust was.

Stijns werkloosheid,.... o! ze vond het erg, heel erg. Maar in dien toestand beangstigde het haar niet meer. Zij omkomen? zonder hem? .... Ze zou vechten, vechten voor haar kinderen, tot den laatsten snik. Ze zou altijd opnieuw beproeven, niet en nooit loslaten, zwoegen en leven voor al de happende mondjes tegelijk. En nou weer dat jonge bekje erbij, dat lieve stakkertje dat haar zoo behoefde. Zóó te liggen nu, drijvende op de stilte, in haar donker bedje, waarin de duisternis diepe zwartigheid weg-krioelde,.... het was haar een zalige genieting. De om-ademing van de stilte en de rust,.... die voelde ze nu over haar wezen zich uitspinnen. Het heet-gestookte kamertje schaduwde in het halfdonker van de laag-gedraaide lamp; de kinderen sliepen kalm. In haar levens-verinniging nu, ving ze de mijmerende stilte als een zoete vroomheid op. Het was de onbewuste verheiliging van haar moederschap, de goud-omglanzende tevredenheid, die ze voor haar