De Jordaan

444

armoe en ellende. Voor al het beklemmende en fnuikende van wéér een zuigeling bij. Ze kwam nooit uit de lucht van de luiers. Maar als het kind er dan was, leek het haar een volle, diepe, teedre weelde, een brekend uitstralen van innerlijk geluk. Van haar duistere bedstee uit hoorde zij ook nu, net als vóór haar kraam, ieder gerucht. Van avond, het rukkende, wild-dringende storm-geloei om de vensters. Maar niets gaf haar een vertriestende weemoedigheid. Geen oogenblik meer, sluipende verheimelijking van nauw uitgesproken angsten. Alles deinde nu op het rustige rhythme van haar ademhaal mee. Ze wist dat Mien en Lien morgenavond de kinderen zouden wasschen en bepoetelen of anders Zondagochtend vóór den kerkgang. Ze wist dat Pietje hielp als een dot van een wijs moedertje. Ze wist Stijn achter de toonbank. Vreemd,.... nu beklemde haar niet meer de gedachte aan zijn werkloosheid. Er was nu in haar, een verzadiging van haar diepste wezen en om haar peinzen een moeder-verteedering, die alles in haar geest en zinnen vervredigde. Een milde dankbaarheid schreide zacht in haar óp, dat ze behouden was gebleven mét het kind. Vervloekte ze nou nóg het uur van haar kraaim? O! het werd haar een verrukking, een brandend genot, het zwellende zog het heet-driftige kindermondje, dat blind-gulzig den tepel zocht, in te duwen en de volle, zware borst te voelen leegzuigen door zijn trekkende, warme lipjes. Ook nu zag ze telkens naar de stolp met de uitgezaagde Wester-kerk op het linnenkastje. En ook nu naar de Echofeuilletons-boeken op het versjofelde hangertje met zijn gesleten spikkel-koordjes. Maar van avond was alle zwaarmoedigheid uit haar verzonken. Ze leefde, na de geboorte van haar kleintje, in een aandoenlijke, blijmoedige en vaste innigheid en aandacht voor het nieuwe leventje. Het was méér dan vreugde; het was een soort