De Jordaan

443

rond, maar Stijn was te gelukkig om veel te babbelen. De anders zoo geraas-makende kinderen slopen nu op de kousen rond. Willem fluisterde om moeder en het nieuwe broertje; Pietje smonselde gewichtig met Jansie en Mienke mee, omdat het zoo hoorde onder groote meisjes. Zelfs Daantje vertrok zich strak de leedjes als een heiligen-beeldje. Alleen Koentje had veel liever een bokje gehad dan een broertje.

Neel lachte hen van verre toe, lachte in de donkerte tegen alles en allen. —

III

In het oude, door Frans opgekalefaterde en over-kwaste wiegje van Hannesje, die nu al een maand lang tusschen Jansie en Pietje had geslapen, omdat Neel het met drie-in־de-bedsteê, in haar toestand, te benauwd zou gekregen hebben, lag het zuigelingetje vlak voor het drempeltje aangeschoven.

Het was Vrijdagavond, half twaalf, en soezerig stil in het winkeltje en op straat. Er gierde een Novemberstorm over den Jordaan. Op het plaatsje hoorde Neel het loei-ruischen en zwalpen van wind-bezwiepte takken uit buur-tuintjes, en de kisten en manden rammelden en klepperden alsof ze leefden in het nachtduister. Het schemerde groezelig om Neel's bedstee en de droomrige stilte van den laten avond lei te ademen in de rust van het donkere achterkamertje. De kinderen sliepen, meende Neel. Met een verzaligd geluks-gevoel keek ze telkens op het witte gezichtje van haar nieuw kleintje, als ze heel even het hoofd beurde. Ze had wel eens heel heftig gegromd en gebromd tegen Stijns woeste zinnelijkheid, tegen haar zwanger worden, ieder jaar weer. Later vond ze dat van zichzelf onmenschelijk wreed. Zeker, ze was benauwd voor het nieuwe tobben; voor ziekte, zorgen,