De Jordaan

442

aan. En nou mocht er niet eens vrij gebabbeld worden.....Dat ging over de schreef!....

— Allegoar loariefoarie!____ stoof ze op Lien af,

blij dat ze tegen een officieel bevel inhakken kon, met het tegenstreverige van haar tartend en schimpend-kwaadaardig woord.

— As ik nie binne mèg, dèn mègge m'aèiertjes auk nie binne____wèt jei? ....

Den volgenden middag hoorde haar Neel in het gangetje. Lien moést haar binnen laten, maar de eieren niet aannemen. Ellendig was Dien nu weer vooruit gestruikeld. Nu haar zuster het weerstrevende wegnam, bleef er niets meer om tegen óp te bonkeren. Zij moest verzet, weerstand, tegendruk, plettend op haar in voelen gaan! Dan hakte, stompte en sputterde ze. Werd die weerstand plots weggenomen, dan struikelde ze

naar voren, sloeg ze in de ijlte,____ en begon ze te

stotteren en te hieldraaien. Nou vond Dien het toch eigenlijk het beste wat Neel doen kon, dat ze weinig sprak en zich heel kalm hield. Maar toch, zou ze even de achterkamer instappen. Ze had een nieuwen hoed met een fel-roode veer, die mephisto-achtig uitdagend naar de hoogte pluimde. Moest Neel toch even weten. Ze had er al die buurvrouwen al mee gestoken, in nijdige afgunstigheid. Neel lachte zacht, zei niets; van haar hoed niets, van de eieren niets en van haar bedillend tegenspreken niets. Dien bleef er verbouwereerd van kijken, met verstramde kaken.

— De mild hep in de knel geseite.... en.... enne....

d'rom hei je 't sau benauwd gehèd!____zei ze eindelijk

wijzig.

In het winkeltje herhaalde ze de wijzigheid tegen Daatje Terwee, die instemde ondanks haar trotsigheid. Maar Mie de Roeier geloofde er akelig-weinig van.

Van allen kant neusde buren-nieuwsgierigheid