De Jordaan

444

Neels nerinkje, vroeg raad voor een zwerenden splinter in haar duim.

Neel, met zwakke stem, vertelde dat ze dan een stuiver hazevet bij den poelier moest koopen; was ze het in een middag kwijt.

— Puyk,.... fluisterde ze,... . roffel je j' aège in 'n poar uur weir op slèg .... nie meir as vaaf rèm!....

— Kukkerint fèn Smèkkie!.... lachte de raadvraagster. —

— Sau je niet?.... lachte Neel zacht-zwak,____

bin heulegoar m'idei misgelaupe.... maan foader hep d'r maan feure dokter wille instedeire.... moar

se wèsse béng____ dèt ikke daluk pref ester wier!....

Hoe vin je me drukkie____ 'n bord woasem mit 'n

mes!....

De visite vertelde de zwakke humor-woordjes uit Neel's donker bedstee'tje elkaar over en er werd zacht gelachen. Een vrouw met een zwarte pofmuts op haar dik hoofd, deed een griezelig bevallingsverhaal. Mie Schoonmaak had laatst in ״Artis", zoo erg gekeken naar „leifendige tèkke".... sie je.... diere.... nèt as tèkke,.... dat ze nou een kind ter wereld had gebracht .... „mit sükke fingers".... allegoar fingers as tèkke!.... soo lèng ès 'n fork!....

— Goa nau gauw deur!.... hoonde visite.

Maar dikhoofdige buurvrouw ging niet „deur" en beweerde met schrik-aanjagende vastigheid in haar stem, dat het kind dadelijk naar het gasthuis was gebracht.

— Tetaungesteld feur de stedinte!....

Visite zweeg verpletterd en Neel, in het diepe, rustige donker van haar bedstee'tje, dankte God voor haar jongetje, zoo volmaakt van lijf en leden.

Dien, Neels zuster, was de kribbigste kraambezoekster. Ze kon het niet verdragen dat er zooveel werk gemaakt werd van Neel; gistte jaloersigheid in haar