De Jordaan

439

barensnood zelf, van een groote rustigheid geworden, ondanks de snijdende krampen en de weeë sterf- gevoelens. Haar kracht lag wel verslapt onder haar hijgend en machteloos lichaam, dat wrong in stuiptrekkingen,

maar dat was het lichamelijke;____ haar geest, haar

gemoed bleven in onverstoorbare verrustiging alles overzien. Ze leefde op het nippertje, maar toch in haar oude, diepe blijmoedigheid. Toen de dokter haar eenige weken geleden had ״onderslagen", bleek het dat alles te hoog en verkeerd zat Het zou mis kunnen gaan. Zijn vrees had ze, vergroot en verergerd, als een zich ontbindend wezen naast het levende schepseltje, in zich meé-gedragen. Maar terwijl ze baarde, voelde ze dat het tóch zou gaan. Er vlijde zich een luwte van rustige gelukkigheid om haar heen. Er zou niets vreeselijks meer met haar gebeuren, en dat wist ze, diep in zich zelf, éerder dan dokter en vroedvrouw beiden. Daarom juist bleef ze, vér boven de engzichtige bezorgdheid van de bekrompen helpster en het benarde gevoel van den dokter, rustig uitzien naar al het gebeurende. —

Dagen lang was ze, vóór de bevalling, door een oor-suizend, doovig-makend geraas in haar hoofd gemarteld .... Nu nam ze het fijnste ritsel-geluidje in zich op. De kleverigheid van haar tong werd opgelost in een teer smaak-gevoel. Wat ze rook, proefde ze meteen. Toen het moment kwam, dat de vroedvrouw het veterband om de navelstreng klemde en Neel haar schaar hoorde knippen, overzonk haar een machtelooze gevoels-zoetheid. Haar kind, haar kind!....

Ze kon, na de geboorte van het kind, geen geluid meer geven. Ze wees Lien dat voor den dokter, dit voor de vroedvrouw. Lien hielp en vrouw Scheendert. Maar Neel kon niet langer tegen het bitsige en ontevreden, alles zurig-critiseerende mom van haar altijd mopperende moeder opzien. Ze wou nu alleen gezichten om zich