De Jordaan

438

voor dezelfde duiten. Willem kreeg een piraatje, Mientje moest suikermuisjes verzorgen, voor zijn kleintjes en voor de kleintjes van Nel. En hij moest, moést aan het blauwe kraalsnoer denken en de zilveren oorringetjes, bij Nelis op een koopje. Lien wou nog iets van de bevalling zeggen.

— Stil!.... gebood Stijn.... Wil niks weite!

Alles was goed afgeloopen. Even liep hij door, naar het alkoofje en stak zijn hoofd achter de glazen deur uit. Neel zag hij liggen met een koortsblos op de ingezonken wangen. Er was iets onwezenlijk plechtigs om haar bedsteê heen, dat hij met geen stem durfde te beroeren. Dat voelde hij diep in al zijn schonkige lompheid. — In het achterkamertje brandde de lamp laag en groezelig. Het rook er naar brandewijn, zeep en lauwe dampigheid. Sliep ze?.... Hij stapte, sluip-zacht op zijn kousen, bij haar bedsteê, waarvoor het vaal-donkergroene gordijntje afhing in een wijden kronkel. Neel zag hem, in zijn zwarte trui, was nu niet meer benauwd er voor. Haar oogen, naar hem ópgeslagen, knikten hem zacht toe, terwijl het hoofd roerloos bleef liggen. Hij voelde wat ze zeggen wilde: alles is goed man,.... maar nou.... niet dichter en stilte, vooral stilte.

Zacht liet hij het gordijntje weer zakken, sloop op de teenen terug het alkoofje in. —

De bevalling was ontzettend geweest. Wonder boven wonder, beweerde de dokter tegen Nel, de familie Scheendert en Burk, mocht ze behouden blijven. De bloeding vooral, was vreeselijk geweest, maar gauw gestild en de nageboorte buiten verwachting, snel losgekomen.

Neel, vóór de bevalling hevig opgewonden, en door benauwende gedachten-angsten omslangd, leek in den