De Jordaan

437

voor al het gebeurende, kwam Lien hem tegemoet, opgewonden, met oogen waarin het licht sprong van vreugde.

— 't Kind is t'r aume!____ aurne!---- 'n lekkere

bul fèn 'n jonge! —

Stijn keek, kéék en gaapte van stomimige verbazing. De ontstelling lag nog te worstelen op zijn gezicht, toen de blijdschap hem al doorschokte. In zijn lobbes-goede oogen brandde een heete traan, en den kop ingebogen, stotterde zijn stem ontzet in het donker:

— Alle jeises.... jeisis!.... tug goed? tug goed?

Zijn trekken waren door het leed zóó ingegroefd, dat

hij zijn mom niet dadelijk kon los-spannen uit de wreede kracht van de vereenzamende smart.

Was er niks, niks gebeurd? Kind levend? En móéder levend? Langzaam, heel langzaam doordrong het zijn bewustzijn.

En toen,.... toen hij het eindelijk klaar begreep, toen hij naar alle kanten had om- en rondgekeken, geen ״maar" — dit, en „maar" — dat, op hem! hoorde afkomen, .... toen hij Neel zag, lachend van geluk, zijn ouders, Neels ouders en niks geen verzwaring of beperkend tegenspreken van het groote nieuws, toén begon het in hem te dansen, te jubelen, te springen. Hij huilde, lachte, zong. Hij zoende de kinderen. Hij klapte Lien op haar zwartige wangen. Als hij nou de beenen van Mooie Karei onder zich had, hij zou een dans springen, zoo rap als die er zélf nog nooit een afgefoeterd zou hebben. Alle schuld van zich afge-kanteld te zien, zoo,.... in één tel! Het was onmen-schelijk-mooi en gelukkig. Weg was al zijn schuwe verlegenheid. Zijn best, knap wijf behouden, behouden!.... Maar Neel was nog héél zwak, mompelden de menschen om hem heen. Goed,.... hij zou in het winkeltje weer helpen. Een vrouw vroeg een half pond koffie. Sakkerloot, hij had lust het wijf een pond te geven