De Jordaan

436

Op het hoog-gebolde, grof-bekeide bruggetje tus-schen Tweede Egelantiersstraat en Eerste Leliedwarsstraat, hield Stijn even stand, om op adem te geraken. Hij leunde tegen de bruine, lage leuning en hijgde uit. Door een boog-poortje nabij het Andries-hofje op de Egelantiersgracht, flakkerde een roode lamp een bloedenden schemer van glanzen over vierkant-kleine raam-ruitjes van een oud geveltje. Stijn keek erin, met wellustige staar-verstrakking van zijn blik. Hij droomde, voelde zich niet meer leven....

Juist klingelde de Westertoren, uit het zoelige avond-duister, zes-uren-klokkenspel, dat zangerig-verward een klankenval over den Jordaan uitspren-kelde. Enkele nagesleepte, alleene toontjes, klonken als natrilling van een rinkelbel in de klaarte van een vriesnacht. Hoog schaduw-schimde het spitse gevaarte, zwart-violet, het avond-duister in, als een donker geheim van lijnen in de rood-grijzige herfst-nachtlucht. Lantaarns van de Egelantiersgracht flakkerden ros-gelig licht op oude, afgebrokkelde trap-stoepjes en kleine winkeltjes in de Eerste Leliedwarsstraat. Onder de winterig uitgekaalde boomen van de Egelantiersgracht, bleekten vagelijk gelig en bruin, en vaal aangeschenen, oude puitjes van de eerste huisjes vooraan. In de dompeling van het avond-duister zwartte het grachtwater tot inktige troebeligheid. — Stijn, op het hoog-gebuikte brugje, staarde in het water, op het heiligend-droef, magdala-roode poortjeslicht, naast het innig oudhollandsche St. Andries-hofje; en dan keek hij weer naar den schaduw-duisteren toren in de verte. Hij was overdroomd. Hij hóórde en zèg, en voelde zich tóch in een soort slaperige onbewustheid verzonken. Tót de vlijm-angst hem weer wakker pijnde en naar huis joeg. Toen hij na een paar uur geslenter het winkeltje instapte met een tragen afschuw