De Jordaan

435

zuipen! Had hij weer lef en tartte hij zijn eigen benauwingen.

Neel draaide akelig met haar gelig-doorschoten oogen, telkens als hij door het alkoof-raaimpje heen gluurde en de vroedvrouw haar zag steunen in den rug; terwijl zij gebukt voor de beddeplank, snerpend-angstige kreten uitkermde en soms gilde als een bezetene.

Van het zien al werd hij wee om het hart. Hoe hield de vrouw het uit! Haar lichaam kromde en wrong als van een beest.

Tegen den schemer werd het Stijn te benauwd. Inéén kreeg hij een gevoel alsof nu het ergste met haar ging gebeuren. Een wilde ingeving, voortgejaagd door ontembare benauwenis, in zijn voorspellende binnenste. Al zijn lusten en gedachten waren uitgesleten. Er was niets meer waar hij zich aan kon vastklemmen. Lien riep hij, schuchter, uit de keuken en snel nam hij de beenen. Op de stoep liep hij tegen den dokter aan, door Nel meegebracht.

— Nel, Nel,____ stamelde hij met grahw-wit gezicht.....ikke houw 't nie.... ikke houw 't nie!....

help jèi effe? ....

— Neekeirel!____nee, nee! hier!____schreeuwde Nel.

Maar Stijn was weggerend, door dollen angst opgejaagd en rusteloos-niet-wetend waarheen. Ja, juist, door de donkerte loopen, loopen.... Och, als

het wijf het er maar doorhaalde____Als..... als het

goed ging, bracht hij haar een blauwen snoer kralen mee, en die zilveren oor-ringetjes, uit het winkeltje van Doove Nelis.... Dat moést maar. De angsten waren hem nu in het vleesch gedrongen. Hij moest ze bekoo-pen met beloften____ En dan later, als het goed afliep----doen____doén!

Hij baggerde door, door, zonder te zien waar hij eigenlijk heenging.