De Jordaan

434

Stommig-heden kon hij alleen doen. Kom,____ hij

zou even opstappen. Van het stoepje zag hij naar den hoogen, wilden, roodachtig-grijs betinten hemel op, doorjaagd van herfstwolken. Hij rook inééns versche kruidnagels.... Lekker, lekker!.... Nee, nee, niét naar de kroeg!

Twee dagen later waren de barings-krampen Neel vlijmend door het lijf koimen schieten. Haar versmald gezicht werd doorgloeid van vurige vlakken, en het wit van haar oogen leek oranje-geel. Stijn moest dadelijk vroedvrouw en dokter tegelijk gaan roepen.

Tegen den middag begon Neel al heviger van haar bedstee af, te kermen, pijnkreten uit te jammeren alsof ze gefolterd werd. Lien pakte de verschrikte kleintjes in haar keukentje op en Hannesje kroop rond op het stinkende keuken-vloertje, tusschen emmers, bakken, fornuis-gruis; verkukkelde in gezelligheidsklankjes, onverstaanbare taal, door Lien alleen diepzinnig begrepen en beantwoord. Moeder Scheendert zorgde voor Daantje, den belhamel. Maar die blerde het winkeltje vol. Hij wou niet mee naar opoe, en niet naar de Heil-school. Stijn moest er bij komen, en eerst na een paar tuchtigende oordrillers, liet hij zich het stoepje afsleuren. Sientje en Koentje bleven knus in het winkeltje, otn vader heen spelend, en Pietje voelde zich met Jansie en Mientje, groote-meid; wou moeder meehelpen. Spierkrachtig rekte ze haar fijne lijfje uit, om grooter te lijken dan ze was, en vooral niet voorbij te worden gezien. Mientje had van de Diakonie-school op de Brouwersgracht, voor één week vrij gekregen, nu Neel, zonder baker, haar noodig had als een groot mensch. —

Stijn voelde zich al angstiger bedreigd door het lot. Als hij nou durfde, zou hij zich voor een week lapg vol