De Jordaan

433

— Wèt sau d'r mit me gebeure? —

Na een paar dagen van minder pijn en óplevender krachts-gevoel, wurmde ze weer overeind, hielp ze schuwetjes in het winkeltje mee. Stijn zei niets. Hij was gebluft, maar bleef doodstil en neerslachtig om zoo een brutale, weerstrevende energie. Over zijn blauw boezeroen, had hij een zwart-gebreide trui heen getrokken, die zijn heele verschijnen versomberde. Neel, nog een beetje erger bijgelioovig dan anders, schrok ervan. Het eérste waartegen ze opkeek.... een zwarte trui. Alsof hij het schavot op moest! Dat had Nel Scheendert weer met haar vurige driestheid klaargespeeld. De trui was juist gisteren afgebreid en vanmiddag door haar thuisgebracht. Er was wel vijf gulden wol aan verbruikt. Ze had er een voor Frans gemaakt. Neel zag ze zoo toevallig op de breipennen.

— Lekker!.... sau'n wèrmertje,.... most maèn keirel auk hebbe.... die daud in 't gènsebord! ....

Nel kende den klepperenden vleugelslag van Neels vriendelijk-vragend bijdraaien. Dadelijk had ze beloofd er een te zullen breien.

— Geef maar geld, sel ik foor sijn d'r ook een op-sette.

Zes maanden had het geduurd maar afgebreid was de trui en juist nü thuisgebracht.

— Die beste siel!.... glimlachte Neel.

Ze hield toch wel veel van haar. Maar Stijn stond de trui niet. Zoo doodsch, en zijn oogen er boven, net als beregende vergeet-mij-nietjes.

— Je laakt 'n kroai____ 'n fejiete faugelf'rschrik-

ker!.... probeerde Neel in haar bedruktheid weer te schertsen.

Stijn keek als een verlegen jongen, voelde zich niets veilig onder de spottend-keurende oogen van Neel. Waarom had hij dat ding ook dadelijk aangetrokken!

De Jordaan 28