De Jordaan

435

had haar zoo gegrepen, zoo in het hart getast. Want ze wist, dat het niet kon, dat het niet waar was,.... dat ze het zoo graag wou, woü; dat de koorts haar de heete oogen begoochelde. Jan was dood en zij lag hier alleen.... En toen had zij zich niet langer künnen bedwingen. Want wat was nu Stijn voor haar? Juist nu? Geen woord van troost; alles sloot hij in zich zelf op, in zijn eigen duistere grimmigheid. Baloo-rig dacht hij alleen om zijn eigen ellende. 01 ze zag het wel,.... het draaide en drentelde weer om de kroeg. Gisteren had hij al weer een bierlucht bij zich. Ze

voelde het, voelde het aan alles,____het liep weer krom!

Zijn goede plannen waren verstoven als duinzand in storm. En het versmoorde zingenot kittelde soms inéén weer schelle glanzen en driften in zijn anders zoo lodderige oogen. Er was geldgebrek; alles stokte en botste tegen elkaar óp. Stijn zou er tusschen-uit hollen. Maar als dat gebeurde, dit verschrikkelijke, dan was haar leven zeker be-eind. Want buiten hem, kon niemand haar zaakje drijven, zoolang zij liggen moest. Haar vader niet, haar moeder niet, Lien niet, die, zooals ze pas gemerkt had, niet eens kon lezen noch schrijven. Nel Scheendert, ja, dié zou een paar dagen kunnen inspringen. Maar haar eigen winkeltje en huishouden dan? .... Nee, ze zou er voor goed uitliggen. Want ze wist wat de vriendelijke, bloem-zoete praatjes van de buren waard bleken. Een soort van fleem-valsche vreugde in haar ondergang, onder een hoop beklagelijke woorden eruit gejammerd.

Ze woelde, woelde om-en-om, terwijl Mientje vanuit haar bedje nog telkens vroeg of ze iets wou. Hoe hield ze het nog uit? Ze joeg zichzelf door haar zenuwachtige voorstellingen, de koorts-gedachten door het heele wezen. En bibberend vroeg ze zich af, aldoor weer en anders: