De Jordaan

431

Vanavond keek ze telkens en telkens weer naar de stolp, en het oude boekenrekje.

Plots doorrilde haar een hevig gevoel van weemoedige verlatenheid, een gewaarwording als ze nooit nog te voren doorleefd had. Eer ze het zich zelf bewust werd, was ze in een huil-krampig snikken uitgebarsten. Met schaamte-drift trok ze het donker vaal-groen bedstee-gordijn dicht langs het lijntje, om maar niet gehoord te worden. Op haar weeke peluw snikte ze nu in een wilde smart uit, al haar weeë benauwingen en onbestemde angstigheid.

Mientje, die zoolang moeder zoo ״naar" klaagde, weer in de achterkamer sliep, en met een echt vroeg-rijp instinct van oudste dochtertje, fijn-speurend en verscherpt in zintuigen, half wist en half giste, wat haar moeder zoo aangreep en ellendig maakte, was door Neels smarthuil opgesprongen en had wild, in ontdaanheid, het gordijntje weggeschoven. In de schimmig-verduisterde bedstee-diepte zag ze het schok-schoude-rende snikkende lichaam van haar moeder op zij, met het hoofd weggewoeld liggen in de vuile peluw.

— Moe, moe.... moe!.... huilde Mientje verschrikt mee.

Neel had haar dochter je niet hoor en opstaan. Ze schrok, schaamde zich voor het meisje.

— Niks, niks.... kind,.... wèt 'n hèibel hè?.... Alleinig kouwe foete, moedertje!.... deed ze weer gewild-gewoontjes, met een slip van de deken zich het noodzweet van het brandende gezicht afstrijkend. Het was haar straks geweest alsof ze Jan, haar Jan, haar besten Jan had gezien; hem had hooren zingen, en alsof hij haar zacht kwaan troosten, haar benauwenissen vóór de bevalling wilde stillen. Ze had hem zien

aanstappen, van de kast, vlak bij het rekje____En toen

was ze voor zich zelf zoo benauwd geworden. Dat