De Jordaan

430

licht, dan juist overviel Neel het eenzaamste gevoel van den ganschen ziekendag. Vlak tegenover haar bedstee, stond het linnenkastje met zijn vijf geschonden laden en twee spiralig-uitgekrulde zuiltjes. Tusschen de bekertjes van porcelein-met-goud, en de kleurige kunstblommen onder stolpjes, stond de hóoge stolp, waaronder de Westerkerk in miniatuur, het gesneden figuurzaag-werk van haar eersten man, Jan Gronjee. De laag-gedraaide hanglamp schemerde er een groezelig roodgeel licht over heen. Het stond er zoo schimmig, onder de glas-glanzen verspiegelende, hooge stolp. En het kastje leek zoo stil-strak in de stilte van de achterkamer met de slapende kinderen. En schuin-links, naast het kastje, boven de kachelpijp, hing het zwakkelijk-versjofelde boekenhangertje, vlak bij den groenen, smallen spiegel, met uitgerafelde zwartig-bestipte koordjes, waartusschen al de Echo-feuilleton-boeken, ingebonden, een oud glorie-leven van iederen-avond-gelezen-worden, omsloten hielden. Die boeken en die fijn-puntig uitgesneden kerk, met heel zijn spitsigheid, had ze nooit, nooit willen van de hand doen, zelfs in de Lindenstraat en op het Vuile Weespad niet, toen ze honger leden. Als ze dat had weggedaan, meende ze, was ze ook heelemaal voor goed afgesneden van haar Jan. Dat geverniste hout, — als ze het alleen al rook, zag en hoörde ze hem.... Ze kon zich er door dompelen in allerlei soorten van herinneringen .... Door dit en door die feuilletonsche boeken, had ze Gronjee naist haar.... Laatst nog wou haar moeder, in een paar snibbige oude-vrouwtjes-woorden haar beleedigen, omdat ze er geld voor had kunnen krijgen en het niet wou.... Och, die moeder van

haar,____die haar verstand had wég-geslapen! —

Er stond nog meer klein snijwerk van Jan, naast en achter de kerk.