De Jordaan

4^a9

in haar over-klare oogen lichtte. Nee, nee.... ze moest weer in bed. Alles had haar onder de bedrijven, te veel aangegrepen. Ze beefde op haar knieën; wat een stakker was ze nu. Ze hijgde, woelde haar jak los om den hals.... Ze ontsloot met beefhanden haar kralen snoer.... Ze kon geen lucht meer krijgen.... God, godl wat zou er gebeuren 1....

In bed, in de diepe, verstillende donkerte van de klamme muurtjes, onder de dekens, voelde ze zich weer bijtrekken.

— Zoo moet je niet doen, moedertje,.... zei de dokter, heel zacht van stem, omdat hij zoo getroffen was door haar willen voort-zwoegen, haar opgaan in het gezin, in het nerinkje, in alles om haar bedrijvig groepje heen. Neels schoonzuster, Nel Scheendert, had dokter alles van haar opscharrelen verteld. Hij wist niet, of hij moest bevelen of buigen, voor zóóveel tegen-strevende levens-energie; zooveel heftigen wilsdrang en een kracht-onttrekking aan haar bevalling. Jaren lang behandelde hij Neel al. Altijd had hij haar zoo flink, zoo kras, bijna hardvochtig voor eigen narigheid gezien. Altijd was zij klaar met haar raak woord en verspreidde ze iets innig-hartelijks en joviaals over de eenvoudigste daad. Ze keek zoo kloek en

ze was zoo scherp-bij-zinnen. En nou,____ nou....

het leek een ander wezen, hijgend, moe, slap, afgemarteld door overspannige zenuwen.

Weer verkalmde zijn stem haar innerlijke onrust, en zei hij, te hopen, dat alles toch wel weer op de pootjes terecht zou komen.

's Avonds tegen elf uur, als het winkel-belletje geen enkel klankje meer uitschudde, en Stijn op zijn kruk een slaapje versufte met achteruit-gezonken hoofd, naast de toonbank; en er een stilte suisde in het nerinkje onder het, tot een pit uitgedraaide stang-