De Jordaan

428

eigene daden, dat hij deze verheldering niet in zijn ״knar" wou aanvaarden. Voor straf hadden zijn tredde-rikkers aan zijn trappende pooten moeten vast-groeien! Maar wanneer had hij het gedaan? .... Toen hij niet meer wist of het ochtend of avond was; toen hij heele-maal geen weet meer had van zijn eigen bestaan. Aio! er moest weer overheén gezopen. Er was weer een

fel binnenbrandje te blusschen..... zei Neel altijd.

Heintje Spijker,.... en Jan Lat.... sarde het weer even in hem. Zooals hij tegenwoordig den braven Hendrik uithing,.... een klucht! Toch moest hij er zijn idee

niet op trekken.....dat zuipen was een ziekte, onder

de arme menschen....

Neel was weer overeind gescharreld. Haar gezicht leek als ingezogen; de oogen alleen vlamden ^,weer hel. Ze liep stakkerig en log. Haar wit jak hing los boven haar zwellende buik en de gouden haren slierten warrig om hals, nek en ooren. In haar onderrok wou ze, met behulp van Lien, al wat beredderen. Nu en dan besluierden haar klare oogen, voelde ze zich in een zilverigen damp opgenomen en doorzweefd van akelige lichtigheid in het hoofd. Duizeling, duizeling, .... pruttelde ze dan in zich zelf, en greep naar een stoelrug of een tafelrand. Dan huilde ze stillekens. Akelig, akelig voelde ze zich nu buiten bed. Soms kreeg ze een gewaarwording alsof door haar vochte huid heen, stekeltjes priemden, met de puntjes naar buiten. Ze meende, onder een soort angstige gedachten-vervreemding van eigen wezen, dat het een sterf-gevoel moest zijn. Er rilde huiver op huiver, koud-kil, door haar koortsend gloei-lichaam heen. Dan riep ze Mientje, dan Jansie.... Dan wou ze weer Hannesje vlak bij haar hebben, en dan weer Willem of Daantje, Sientje en Koentje. Ze wist het zelf niet meer, wat ze wou. Ze zoende ze allen, terwijl een angstig, wild genot