De Jordaan

427

bruiken, maar alle eten bijna, wekte haar weerzin. Eieren kon ze niet luchten; van vleesch-bloedgeur draaide haar hart-in-het-lijf om. Stijn wist niet wat te bedenken, vroeg raad aan Nel, zijn moeder, de buurmenschjes. De dokter had bevolen dat Neel, ook na de pijn-ver-mindering, moest te bed blijven; maar ze kón niet. Ze walgde van den puffen, doorzweeten beddeboel tegen haar heet, zwaar lijf. Ze was te wild-ópgejaagd, te onrustig om langer in den vierhoek te liggen uitdampen, zonder iets ״effektief" uit te voeren. Stillekens kroop ze, zacht kreunend, weer overeind. Daar zou je het hebben. Aan alles zag ze dat om Stijn de boel aan het verloopen was. De klanten wilden met dien slaapkop niets te maken hebben. Er ging geen schot door zijn woorden. Hij tjéngelde, lijmde en rekte met helpen. Het sneed haar de ziel in, te zien hoe stil het bleef in het winkeltje. En Stijn maalde,.... maalde,.... sufferiger en wezenloozer dan ooit. Want de angst sloop weer in hem rond, dat alles zijn schuld was. Zijn vrouw had dokter noch vroedvrouw iets verteld van dien vreeselijken dronken avond .... Kijk, dat vond hij nou een streek van haar,.... zooals hij er nog nooit een had beleefd. Dat was om haar te zoenen, haar op de handen te dragen. Ze wou zijn schaamte en kleineering niet tegenover wild-vreemden. Maar Jezus.... als het nou te laat bleek!.... De boel zat verkeerd.... Als ze er nou van door ging?.... Alles zijn schuld, zijn schuld, vuil beest dat hij was! Als een wroeging zou het zijn hart onder-woekeren. Er zou geen rustig uur meer voor hem bestaan. Hij had haar getrapt,.... gemèpt!....

Soms verhelderde door de zwarte benauwenissen heen, wel zijn bewustzijn; begreep hij, dat daardoor de boel toch niet „verkeerd" kon zijn gaan zitten, maar het was in een soort zelf-pijnigende verzwaring zijner