De Jordaan

426

woord. Zij wist den balsturigste te beredderen, den koppigste klein te krijgen en de klantjes bijéén te houden. Ze hielden van tante Neel, omdat ze recht-door-zee ging, nooit vleide noch flikflooide; omdat ze de ziel van haar nerinkje was, nooit bedroog en altijd zei waar het op stond. Met kruis-gangetjes en klets-klets, hield ze zich niet op. En al ging haar woorden-stroom wel eens óver hun koppen, als een klaterend watertje, ze gispte en prees naar aard en rechtvaardigheid. En nou moest de schuwe, verlegen, droomerige Stijn haar dagen achtereen vervangen? Zonder pikanterie op de negotie? Vooral lastig tegenover leveranciers, die uitstel moesten geven; menschen die met geiten-sprongen terug-krabbelden en eerst door allerlei onthullingen van winkel-geheimpjes werden geprest toe-te-geven. Tegenover dit volk stond Stijn als een verlegen, gestraft kind, geen raad wetend met zijn eigen figuur. Al kauwde hem Neel in bed de woorden vóór,.... altijd weer vergiste hij zich, vroeg hij wat allang was toegestaan, en weigerde wat al betaald bleek. Zóó raakte hij in de war, als hij onder het gezicht van vreemden moest ״optreden".

Neel voorvoelde het,.... het liep zóó mis, mee-doogenloos mis. De koorts kwam haar van haar zorgen verlossen in een huiverige en rillende kou en hitte dooréén. Dan, gloeiend als een vuur-lichaam, verzonk haar geest in een doffe, half-ijlende bewusteloosheid. De pijnen martelden haar, deden haar krijtende stem bevend de donkere bedstee uit-kermen. Maar in die pijn, in koorts-brand, vergat ze toch kinderen, zorgen en winkeltje. De dokter keek héél strak, vreesde het ergste. Zou ze het doorstaan? Ze leefde nog op haar laatste zenuwkracht.

Na acht verziekte dagen van liggen, kwam er een beetje verlichting. Ze moest versterkend voedsel ge