De Jordaan

4®5

een schooierig zwerver. Haar meest sarcastisch en striemend spotwoord was hem liever dan deze stenende kreun-stem, doorschokt van verknepen pijn en ver-fluisterd tot een zachte jammering. Dat maakte hem week-van-binnen, van een ellendige hopeloosheid en verbloedde angsten in zijn ziel die hij wou smoren, smoren in drank. Hij had bij Neel méér zware kramen meegemaakt; van Sientje, van Koentje. Maar éen, weken vooruit zóó begonnen.... nooit! En dan, de kerels lokten en riepen in de kroeg; hij snoof al begeeriger en wilder den drank-adem uit hun pratende monden. Schout-hij-Nacht had hem gisteren avond nog getard, en de Bul.....en o! kon hij zijn rampzalig, wee verdriet maar verspoelen in den zuip. Wat deed hij zelf? .... Werkeloos,.... éten van zijn vrouw's standje, van wat zij bijeen had gezwoegd!

Neel begreep niets van het stille, wrokkende verzet tegen alles, in Stijn. Haar ״slaapkop" was weer schuw als een vogel. In haar zweet-koorts wou ze toch vanuit haar duistere bed, het winkeltje en de huishouding besturen. Ze was ellendig, verzwakt door koorts en pijnen. Haar stem heeschte machtelooze klanken uit. Tóch riep ze, door een uitersten wils-drang,....

hier voor, daar voor. Lien hielp wat ze kon,.....maar

die had nu bij al het huishoud-gedoe, te koken en de kinder-verzorging met Mientje. Neel voelde de ver-haveloozing van het gezin weer aandreigen. Dat was door geen zieke vrouw en een meid die de handen vol had met werk en wasch, te beredderen. En dan,.... het winkeltje!.... het winkeltje met zijn eigenaardige klantjes en eigenzinnig slag van volk, dat alleen van tante Neel bediend wilde wezen. Zij had voor ieder klantje een apart schrander praatje, een zinspelend schalkerijtje, een fijn wendinkje in het verhaal, een bemoedigenden raad, een inlichting, een goed of spottend