De Jordaan

421

Siempie, alsof hij hulp zocht van den ingeloopen vloer.

— Kaak____nög ein.... Nog 'n up? .... wi je? ....

vroeg plots door win-kans opgevroolijkt, Willem.

— Dèn speil ikke mitte onke,.... kaup 'n loefie nufe,.... drong Toon aan, zijn bult knikkers onder zijn hesje koesterend met twee zweeterige handjes van speel-inspanning.

— Goane wullie dèn weir____ op de kèaie

kèasere?

— Nei.....pikkertje!

— Nei, nei,.... och----gewaun engelsch rolle,....

wou Toon, die daarbij zijn sterkste ingevingen had.

Van Neel bedelden ze ieder een halven cent af en springend joelden ze weer de straat op. Er dampte buiten op de visch-stalletjes, wat vaal fakkel-goud van lage, rossige lampjes. De kokende en sissende raapolie prikkelde een scherpe baklucht rond. Het tierde en woelde voor al de winkeltjes. Boven Ruigpoot drong een zwarte stoet menschen bijéén. Er werd in een nauw portaal, één-hoog, liederlijk gescholden en gekeven door trap-buurwijven. Eén had, in den avond laat, nog kleedjes afgeklopt boven schalen met visch die te koelen stonden. De kijkers en opdringers zagen in het schaars-verlichte gangetje alleen hielen, laarspunten en pantoffels. De kijvers-zélf, verborgen in de trap-wenteling, hoorden ze alleen schril tegen malkander opkrijschen, en verwijten toeslingeren over gebeurtenissen van tien, soms twintig jaar her, op hevig harts-tochtelïjken scheid-toon, alsof het om een nieuwtje ging. Uit den toekijkenden menschen-stoet klonk gegier en geroep mee naar de beenen en stukken rok, nu en dan in wilde verschuifeling zichtbaar op de kromming van traptreden.

— Swoai je knots, Mie!____krijschte een jongen,