De Jordaan

420

morgen als hij het Heil-schooltje werd ingesleurd, een hel bijéén gierde van kinder-woede en verdriet.

Van de straat renden Willem en Siempie in.

— Ik set d'r einl.... schreeuwde Siempie, met zijn witblond kopje, opgewonden door het knikkerspel dat ze van de keien op het winkelvloertje voortzetten.

— Mit twei sloage bi je rut.... deed Willem onbarmhartig, zijn lichaampje bijéén-krampend in een zware hoestbui. —

— Geif maèn.... au!.... au!.... ikke mot.... nei.... nei!.... ikke mot sestien doaiers-feur-'n sint .... hebbe!

— Goa nou gauw deur!..... deed Willem veront-

waardigd-groote-mannerig, in minachtend afwijsgebaar. Siempie griende half.

— Gemein.... auu!.... sestien?.... vleide hij smeekerig.

— Eisel!.... kaak dèn bei Tènte Nel.... kraèg je____auk.... auk.... twoalf feur-e-spie____

— Eirst sestien fèn jauw! —

— Sauê dief,.... zei dof-aangedaan Willem, naar zijn broertje van zes, die oud-wijs stond te sjacheren.

En zoodra goedhartige Willem ze gegeven had, snibde broertje er scherp uitdagend bij:

— Sau____nou mot ikke----nou set ikke d'r ein!

Zijn witblond hoofdje dook plots naar de diepte van

den vloer. In het winkeltje zou het ״pikkertje" rollen zijn, bij gebrek aan een kuiltje.

Toon, de buur-vrind, rolde mee. In zijn gehavende hesje droeg hij zijn knikkers op een bultje bijéén, als een beschermde schat. Goochel-achtig snel had hij Willem en Siempie „rut" gemaakt

— Jei____ hepper.... heksefet an je doaiers!....

hoestte Willem als zijn meening uit.

— Alweir rut.... zei droef om-zich-heen kijkend