De Jordaan

4i8

vette, dikke stem drong het verweer van Neel terug tot den laatsten klank. Uit haar rokken en van haar handen zwoelde een vies-zoete stank van doode visch.

— Die mèllighaèd mö je 'n Bokkebek nie an se geifel hènge!....

In drie tellen had het geweldige visch-mensch het winkeltje krakend volgevloekt. Haar roodros haar gloeide als een vlam onder het toonbank-licht en de zware rood-koralen oorbellen beefden glanzen af. Tegen zoo een gewelds-wijf kon Neel, met al haar gewissig-heid en slagvaardigheid niet op. Dat was alles kracht en mannen-forschheid. Rooie Griet bonkte zich tegen haar zwaar-gevulde heupen als een kerel op de borst en het eene woord-gemeene verduwde het andere, in wilde wellustigheid ....

Neel was blij toen het gevaarte-mensch opstapte.

Dat schepsel had eerst plezier van haar bestaan. Die kniesde in geen uitgewoond krot; die danste op geen afgesleten stoepjes en trapjes. Die dwerrelde in de wijde wereld, slurpte haar biertje en pruimde haar ongesauste!.... Ze sloeg alle zorg op haar blauw baai af en niets deerde haar dan haar roode plakjes op haar kop en haar Zeedijk-zwier! Met een schoon wit jak, haar kralen snoer en de zwabberende bellen, die fonkelden als een spiegelgevecht, regeerde ze al de mannen om haar heen. Hè, nou voelde Neel wel afgunst op zoo een onverbitterd leven.

Koentje kwam inloopen, bloedend uit zijn neusje.

Een jongen had hem een smak gegeven en hij was in een gang-put gevallen, met zijn kopje tegen een ijzeren stang. Neel schrok hevig, alsof ze ontplofte.

— Wie heittet gedoan?____stil moar.... liefling____

soet moar!....

Koentje, onder de vertroetelende moeder-vertroosting kreet nu nóg harder, alsof hij stierf. Neel riep