De Jordaan

413

— Joa, as je daufig bin, mó je gein wetjes in je aur huyse!.... bitste Neel.

Vader Scheendert verstond weer niet, vermummelde zijn voor zichzelf stil uitgebromde woordjes. Het winkellicht schoot de haarvlokken onder den zijden pet, tot zilverdradig weefsel, dat webbig glansde toen hij naar het raam-kozijn schoof. Neel vreesde nog steeds, dat hij met een ongeluks-verhaaltje beginnen zou.

— .... Hei je gehaurd fèn,.... en dan kronkelde de worm af; als hij naar zijn porte-monnaie grabbelde en tastte begon de akeligheid. —

— Nei,____gelukkig____hij roerde zich niet.

Zijn hoofd beefde en hij zag er verstakkerd uit.

Heel zijn armelijke wezen verdoolde in de licht-looze, waterige oogen. Als een bedelkerel van de straat, zoo schuw en verouderd stond hij er bij. God-alle-jezus, joeg het verdriet weer in Neel,.... was dat haar levendige vader met zijn geblomde pantoffels, van eertijds? Wat bleef er dan van een mensch over als je oud wierd!.... Een restje walmende darmen. Abah! Dat was er nou het pandoerspel van Grauwe Hein met zijn menschjes. Vader Scheendert stapte het winkeltje in en liet zich neerzakken op het krukje. —

— Je foader sèkt heilegoar in de loagte as tie laupt,.... pruttelde ontsteld het ״stookwijf" Jongeneel, het babbelzieke oud-nichtje van Oome Barend, den voddenbaas,.... die achter Neel het stoepje opdrong om haar 's morgens bestelde waar aftehalen. —

— En tug kraagt tie nog slokkies!____viel Neel uit, die

nu in het licht zag, dat oude Scheendert beschonken was!. ׳—

— Sau'n hèllefe schoen, geife se nog drènk!.... se moste,.... se moste.... stikke.... stïkke !moste se die 't saan geife!____

Neel vloekte wreed in de drift-golving van haar opgewonden gemoed mee.