De Jordaan

4ii

mèg Mientje effe.... 'n hèlf kènnetje mellik feur me hoale?....

— Moar gein swoar potje!.... hei Mientje.... moak èf feur tènte Ant....

Mien, kribbig dat ze weer wat doen moest, vroeg minachtend geld.

— Seg moar feur maan, kind!

— As je terug bin.... riep Neel na,.... kom dèn Lien hellepe èn de wèsch.... ènders hei je Sondèg gein schaun schort! ....

Mientje vloekte wat nijdige woordjes weg, huilend van spijt dat ze niet bij het spel mocht blijven. De jongetjes om het schiet-kuiltje krielden weer dooreen en krijschten als gékken. Jansje beknabbelde een pisang-chocolaadje. Een blond buurmeisje met helgroene oogen bedelde smeekerig om een stukje.

— Hè toeë.... loa maan.... 'n stukke öfbaète!....

— Guns____èlweir!____schrok Jansie,____nou,....

dèn.... dèn____ 'n klaèn stukkie haur!.... Moar

ikke mot.... me hènd d'r feur haufe.... haur!

— Sau?____

— Joa, sau!.... nei!____ jèi nie fèsthaufe!....

Het blonde meisje schaafde haar snoep-snoetje langs

de afmetende scherpe nageltjes van Jansje, terwijl ze tegelijk gulzig vriendinnetje's heele suikerige handje omlekte.

— Sè je 't loate!.... schreeuwde Neel woedend, toen ze het lik-spelletje zag.... wèt 'n fiesers.... ajèkkes.... bah!

Buurvrouw éênhoog-vóor keek uit naar Mientje. Ze lag nek-gekromd onder haar eng raampje, het witte jak slobberig op de handen. Ze jammerde naar Neel op het stoepje:

— Ikke eit trarikielje-an, oarepele mit kauk-fet,.... wie sèl d'r 'n èrm mins ènders bedeile? .... 'n plèkkie