De Jordaan

407

gesteven boezeroen, een kalk-witte leeren broek; zijn galgdraagbanden over de schouders aangestrakt en luchtig van stap op de geblomde pantoffels, zijn straatje rond kuierde, tusschen het menschen-vertier in. Dat was oud-Jordaansch en dat ging er toch nooit meer uit, dien zin voor bloemwerk, takjes en krullen. Ze zag het aan haar eigen kroost. Maar een kwartiertje later huilde ze weer, in een bange weemoedigheid verloren. Heel stil op het bedje, tusschen de andere, al slapende kinderen in, lag Pietje te zingen, met een lief zuiver stemmetje, een christelijk, oud liedje. Dat liedje had Jan Gronjée ook altijd zoo mooi ״uitgehaald"; had hij Mientje en Jansje geleerd. En Pietje zong het nu mee, zóó zacht en zóó innig dat Neel het uitsnikte. Zoo ellendig weemoedig had ze zich nog nooit voor een kraambed gevoeld. Het was haar net alsof ze afscheid nam van alle dingen om haar heen. —

— Haur.... nou!.... die .... liefe .... schèt.... „heirsche-in-uw.... hèr.... te!".... song se d'raège soetjes in sloap____

Plots sneed Neel een snik door de keel.... Als ze eens van alles afmoest?.... Onse liefe Heir....er-bèrm u! —

Ze voelde zich door een schrikkelijk verdriet inéén gegrepen____ uit haar heele gezinnetje weggehaald. —

Stijn schrok, kwam het alkoofje inloopen. Hij drong er op aan dat ze even een luchtje zou gaan scheppen. Lien, met dampende wasch-handen, bleef mee aandringen. —

— Ik pès op de winkel.... en Lien blaèft bei de kindere....

— Neim u nou effe de beine.... dwong Lien, die getroffen was door Neels smartelijk gezicht.