De Jordaan

400

'n groen gerdèantje----'s Middègs en 's oavons helpt

me Staan____Moar 'n mins dopt tug 't liefst se aage

baune!.... Hei peest sau swoar.... se teine stonge temei krom fèn de pa&nl....

— Maan nog 'n ons mèngelkoek mit fedènt.... deed Daatje onderhands weer voornaam, alsof ze met dat ordinaire verhaal over gesjouw niets had uit te staan.

— Fèn die wentelteifies?.... wees Neel in een trommel aan. —

— Nei, die.... mit 't gaufe rèndje!....

— M6 je maan belöatodfele!.... jei denkt auk: 'n blind poard ken d'r gein kwoad doen.... thuys,.... d'r ken ikke tug nou nie bèi!....

Daatje had op een bovenste glastrommel gewezen; een streek van haar om zich op Neeltje te koelen. Het was een cier-trotnmel. Zat nooit wat in. Alleen de mooie naam stond goud-purperig op het blik geschilderd. Neel voelde Daatjes zure stekeligheid. Even moest ze terugprikken. Ze had gehoord van Mooie Karei en Neeltje Terwee. —

— Sèl dèt joa 'n bruyloft geife? .... 'n poar?

Daatje grimaste een schrik-gebaar.

— 'n Poar?____haup wèt beiters feur 't kind!____

— Wèt sau 't!____ 'n knèppe, mauje fint.... dèt

durf ik segge al is tie gesnor fèn me.

— Dèt sel ik nie heite liege____ moar mot ik 'n

schaunsaun, die d'r al foader is temei fèn de hèllefe Jordoan?

— Tètètè!____verdedigde Neel Karei, dien ze in al

zijn onbeschaamdheid toch wel mocht____sau te geif

is tie niet.... al hèngt se roer wel ereisies uyt de penne!____ leg doar moar 'n knaup op, tènte Doa!

Het belletje klingelde.

Langzaam en kleintjes ingebogen stapte Kilometer