De Jordaan

399

Daantje loerde guitig om het hoekje van het gangetje en suste met zijn vuil vingertje op den mond Lien's gedreig uit de keuken. Moeder was alweer haar bevel vergeten. Met het op een stoel in het alkoofje achtergelaten vuile hemdje van Pietje, streek hij zich vlug over zijn zwart snuitje. Zoo zag hij iederen morgen, met een smerig stuk ondergoed van Neel of van de kinderen, zijn vader zich afdrogen. Het ging best, vond hij.

— Hèndoeke en goed eite wès grauthaadswoan-sin,.... schertste Neel altijd koeltjes.

D aatje Terwee deed breed-uit haar bestelling, op huiselijken welstand wijzend, en stopte alles met vergenoegd ijdelheids-gebaar in haar hooge blauw-ge-verfde mand.

— Nou nog me tèkkie drüyfel.... zei ze voornaam.

— Drüyfe?____ schrok Neel,.... och mins.... f'r-

huur je f'rdieping____fèn baufe of!____

Daatje had verbazing verwacht, niet dien spot. Haar uitgerekt gezicht trok scherp en bits. Toch sloeg ze een mal figuur en gauw gooide ze het over een anderen boeg.

— Mèg 'n mins gein gekkighaèd meir moake?....

— Seiker,.... moar jei hep sukke roare scheute deur je flerreke....

— Omdèt ik gein opgewèrmde soep lus.... ik hou fèn ies effetiefs lekkers mins....

— Me suster Dien auk,.... moar feur d'r aège keil.... fèt je?.... die is d'r sau gierig as de doageroèd!....

Och----doar hep jei tug gein sjoege fèn____bin je te

faan feur,.... lachte Neel weer hartelijk,.... moar je ken wèt bèkkies beleife as je gein gort in je aure hep----

— Kè je nog faurt Neil?____vroeg Daatje, weer heel

gewoontjes doend.

— Nou, 't möt!.... Me keirel trèkteirt me échter