De Jordaan

397

Maan mèn is daud, Hei is auferleide, Hei leit in se kist Sau stil as 'n muys.....

Het belletje klingelde. Malle Mien kwam in.

— Twei sint tei.....'n plèkkie goare____enne....

kaake?.... 'n sint peiper, enne 'n sint bleikpoeier....

— Wècht effe Mien, me keirel komp.... Staan.... Staèn!____ schreeuwde Neel naar achter.

— Ikke kom!____

Hij had zoet geluisterd..... Sientje was vast ingeslapen.

>— Je siet t'r best üyt Mien,.... glunderde Neel, terwijl Hannesje op haar borst den bloedkralen snoer bepingelde met zijn weeke vingertjes.

— 'n Sint peiper? .... vroeg Stijn, terwijl Neel ״joa" riep.

— Netuurelik,.... froeger droeg ik moagere koake.... trok maan 't f'rdriet an me hért!.... Nou?.... trek ik maan fèn niks meir an!.... As me keirel weg is.... sing ik 't haugste lied mit me kindere.... Mot ikke 'm aège daud kniesse feur sau'n swaèn?.... Malle Miens man was een puik zinkwerker, maar hij verdronk zijn geld en verzwabberde zijn tijd op Zeedijk, in bordeelen. —

— En as die ftiylik nou moar fèn me schaèje gong

____dèn kon ik mit se broer hèrtrauwe.... Nei Neil,

dèt is tug sau'n broaf, ordentelik mins,.... de hüysig-haèt selfers.... nou stoan ikke sau in dupleo .... hei loa maan nie los en sadn wil me hebbe....

— Auk 'n laudgieter?.... vroeg Neel, door den smartelijken drang in Miens stem getroffen.

— Wèt sau 't.... 'n oppermèn.... moar sau gesien bèi de dioake!____Hei leit nou in èlles feur hè?

Al ses joar weidunoar.... en 'n boeltje dèt ie hep ....