De Jordaan

395

Langzaam ontkleedde Stijn het kind, nadat hij Koentje ook naar bed had gedragen, met een verzoend bakkesje. —

Hij was bang dat ze, verveelderig, tusschen slapen en waken zou gaan drenzen. Heel omzichtig moest hij te werk gaan. Bij elk kleedingstukje dat hij loshaakte of uittrok, zong zijn zware stem een mal zinnetje. Neel was met kleine Hannes uit d'alkoof het winkeltje ingekomen. Mientje droeg een stoel achterna, omdat Hannesje een schoone luier moest hebben en Neel niet staande helpen kon. Achterover-op zijn rugje, bewerkte Neel het stoel-kindje met behendige wikkelingen en inspeldingen.

— Tjonge, tjonge..... zei ze jammerend-bezorgd

naar Stijn..... wèt mot de lucht nog kloare,....

hoefeul hep ikke nou üytstoan?

— 'n Dikke honderd gulde,.... telde Stijn nog eens na.

— Dèt f'rfloekte borrege.... 'n mins most lieferts 'n heitje weggeife, as borrege.... je heile soakie is t'r éin klèdboek!

— Se sèlle wel komme____troostte Stijn. —

— Netuurelik .... op jouw mauj bèkkes.... ik wou dèt ikke 't in 'n fuyle sèdoek hèd wèt t'r kwoaje post fèn is .... jei speult mesie-ès!....

Driftig-snel speldde ze door, terwijl Hannesje op zijn ruggetje, gekke keel-gorgeltjes in zichzelf had ontdekt, die hij tot een speelsch zangetje opcierde. —

— Nou.... 't jukkekie____ zong Stijn, omzichtig

half-slapende Sientje uit haar rokje werkend,.... en nou.... 't siemesetje.... Sau fraèfe de fèrkies.... de snoetjes!.... rrr!.... rr! .... nou.... 't hèlshempie.... toktoktok .... höat! sie!.... wècht! stoute fliegie....

mö jèi bromme.... in 't auretje fèn liefe Siennie!____

Nou.....'t boaije rokkie____mit 't laèfie!.... sss!....