De Jordaan

394

Het was een blauw-nevelige herfstdag; de Willemstraat dreef in een goud-violette dampigheid. Het winkelruitje leek bewasemd van zilverig licht en blauwe glanzen.

Stijn keek den dag in, zei niets.

— Maèn auk 'n pondje?.... Kindje feur de bos-baude,____zei Rolrug.

— Seg boaker,____ spotte de Bul weer op .... mot je

't grommertje nog niet in 't koffertje staute?

Zijn dikke kop lachte wreed en zijn zware pens hijgde. Rolrug, die nerveus zijn donkere, naar boven puntig gespitste brauwen op de neus-inplanting saam-trok tot een haarknot, lachte stuiperig. —

— Tjoa____ironiseerde de Bul,.... jèi bin 'n soete

jonge.... hier, kaup je 'n plèk bèlletjes!....

— En moak je borst nèt.... ׳mit dropwoater,.... gierde Rolrug, dat zijn bochel schudde.

— Tjoa, sau'n idei heb ik nou einmoal bei m'aage, jonges!____lachte kalm Stijn.

Ze wisten wel, de kerels, dat Stijn nuchter nooit vocht en zijn reuze-knuisten in rust liet.

— De kwibus is, sèl ik stikke, in se lobbe.... hèi je d'r de hippel fèn?

— Sau'n Jèn- krent.... gierde Rolrug mee.

Stijn lachte stilletjes, maakte zakjes gereed voor de avond-drukte; kwam soms rustig een versch pijpje rooken bij het vuur achter, vlak voor Neels stoel. Reeds vroeg in den avond zat Sientje op zijn schoot, al zette hij haar telkens op het stoof-stoeltje wanneer er volk inkwam. Met kleine ronde slaapoogjes speelde ze, maar tuimelde telkens tegen de uitgeleegde koffiela van den molen in slaap.

— Mot Siennetje soè-.... pies goan?

— Nei____ nei..... drensde ze, terwijl ze weer

knikkebolde.