De Jordaan

387

opgejaagd door eigen zorg-gedachte over Stijns werkeloosheid, — naar Daantje, toen hij met een pas versteld broekje, in drie lange flarden gescheurd, grienend van angst het winkelstoepje opklauterde. Al zwaarmoediger donkerde het in haar gemoed, hoe meer ze het kraambed naderde. Ze droomde iederen nacht van gedrochtelijke dingen: van knokpartijen, waarin Stijn rondliep met afgekerfd hoofd; van brullende stortzeeën die roode golven over haar hals en borst uitstortten, zonder ophouden; van in-vlam-geschoten brandhout waar ze aan vastgebonden was.

— Seinefe, niks as soekende seinefe.... troostte heel wijs Lien, op den dag. —

De groote Bank van Leening op de Lindengracht, had nu net alles van haar ingeslokt.... Hoe verafschuwde ze dat ״krentepand".

— Mot je auk je faugd smoesse?.... schertsten kennissen aan de lommerd-deur.

O! niet dat ze zich schaamde; ze stal immers niet. Maar een vrouw van negotie,.... aan de lommerddeur? .... het schokte het vertrouwen. Eerst had een zeilmakers-vrouw het voor haar meegenomen. Maar die kreeg altijd te weinig. Het was een goedaardig maar vreesachtig mensch, die zich alles in de hand liet stoppen. Ajakkes, je moést wel de knots zwaaien onder de menschen, anders knapten ze je het leven uit als een vloo. De vorige week had ze nog de Zondag-sche schoentjes van Mientje moeten wegbrengen, voor twee kwartjes bij een uitdrager. De leveranciers hadden haar geplunderd tot den laatsten cent. En nou liep het schaap op oude, kapotte pantoffels van haar. Daantje bonkte op zijn klompjes, lekker warm om de enkels. Pietje hinkte mank op veel te groote afgedragen schoenen van Jansje en dié droeg weer een paar oud-maak-nieuw van vijf- en-veertig centen, met papieren zolen,

25*