De Jordaan

384

was. Tegen negen uur sjokkerden Stijns vader en moeder in. Ze waren opgeschrikt door het buurt-verhaal. Was het zóó erg geweest?.... Het is menschen-zonde!.... Zoo een lijp kwaadheid! .,... Altijd kapsoones!.... Kr was geen ״fesoen" meer in den Jordaan. Gluiperig-belangstellend in schijn, vroeg hij naar Neels buik. Een wreed lachje, héél klein, omhuichelde zijn kalen fatsoens-mond. En vrouw Burk deed mee, vroeg met valsch-bezorgde stem of Neel geen pijn meer had. Neel zou ze hebben kunnen smoren. Ze wist hoe hevig die vrouw haar haatte, vooral na de schandaliseerende afranseling, jaren terug. En nou fleemde haar tong er wat goedhartigs uit. O! Neel doorzag alles; haar

en zijn houding____Voor het fatsoen van de buurt____

bang voor de praatjes!

— Dèt hèd ik nou nooyt nie kenne denke fèn maan jonge, sau iets te beleife.... teemde vrouw Burk.... de heile buurt hepper nou de neus en de mond fol fèn....

— Och, ieder huysie het se kruysie____ schertste

op luchtigen toon Neel,.... ufes Thaas mit-se-rauje dés.... is d'r auk sau'n echte fint-fen-wèt-möt-

je,____ en as Staan uytgoat.... loat de beste fèn

de stroat dèn nog moar komme____

Vrouw Burk stemde in; het viel haar mee dat Neel niet schimpte.

— Loate se d'r aage moar nie dik moake,.... la

hullie moar op d'r deesie sitte blaafe____enders fèlt

t'r gau 'n dauje____hei hepper gein blauw loake

gereipt!.... Kom Pietje, sing jèi d'r is 'n moppie.... joa aupoe!.... sei ken wèt mauj singel

Neel zocht naar afleid-praatjes. Ze woü er niet meer van hooren. Het begon in haar te koken. Al dat gehuichelde kwebbelen, wat kocht ze er voor? Zoo een maskerade van belangstelling-vertoonende bak-