De Jordaan

382

getier van de zusjes en broertjes dooreen, voelende dat het misliep, gewaarschuwd, een snauw schreeuwde uit het keukentje naar de kamer, die de kinderen plots deed verstommen van zenuwachtigen schrik,

— Lekker! .... vinnigde Jansie, die hopeloos met de kleertjes van de springduveltjes onderstboven in de handen stond. Nu was weer het raam-bonkeren in de sponningen te hooren, het gierend loeien van den wind op de ruit, het zeeachtig gedruisch uit de tuintjes-boo-men van de buren. En Stijn zaagde als een verdoofd beest, dood voor al het om hem heen gebeurende, zijn roes af. —

Siempie, die bij Mientje geslapen had, klom stiekem naar de spelenden over. Maar Daantje duwde hem heftig bij zijn blond kopje terug. Zacht begonnen weer de stemmetjes óp te giebelen. Daantje krabbelde Koentje in zijn hals; Pietje sprong dwars over Sientje, en Siempie pakte de beenen van Pietje die in de lucht zwalkten, met de er los bij bengelende kousen vol gaten. Weer probeerde Siempie in te klimmen. —

— Nei!.... hield hardnekkig Daantje vol,.... jei jei .... bin nie trönke.... jei nie.... jei kè nie.... swoèje....

— Mö je eirst slokkies kaupe,.... doar,____ wees

Pietje met haar klein armpje langs Stijn heen, naar een hoek bij de tafel.

— Die hep nog nie aupe.... verdedigde zich Siempie, rillend van kilte in zijn onderbroekje.

— Kaup se dèn bei maèn____slokkies?____hoefeul?

____gierde Pietje, doend alsof ze inschonk.

De zusjes en broertjes gilden en tierden weer als vóór Neels waarschuwenden snauw, die ze even, zoo plotseling had stil gemaakt. Jansie, eerst het bezonnen en bedillende kind-moedertje, had langzamerhand al haar waardigheid ingeschoten, lachte en stoeide