De Jordaan

375

De kerels tezaam in kracht, persten, bonkten en wrongen zijn geteisterd lijf. Telkens heesch Stijn zich óp in een razend verzet, waggelde hij schor-krij schend naar Neel's hoek, het schuim op den mond heengespat door het bloed, van zijn eigen gezicht afdrup-pend. Maar de mannen, vereend, overmeesterden zijn ontzettende wilde losrukkingen; vonden tezaam durf, om in zijn krankzinnige oogen de hevig moordzuchtige drift te weerstaan. De bordscherven knerpten onder de voeten der worstelende en in bedwang-houdende troep. Al meer volk dromde den winkel in, knevelde Stijn's ijzeren armen en dolle knuisten. Eindelijk, na een kwartier van machteloos en kracht-verspillend tegenworstelen, overmand door zenuwen, uitgeput en wezenloos, voelde hij met een koude rilling, de waanzin-gedachte, dat Neel ״er an" moest, verzinken; langzaam, langzaam, uit zijn geheel ontredderde en trillend-schokkende wezen. Snikkend en bevend over zijn heele lijf als in een koorts, zonk hij in elkaar .... De wilde vlaag was voorbij. —

Een oogenblik weken de mannen op zij, lieten Stijn los. Hij stortte als een bewustlooze inéén, met zijn gezicht op den grond, de armen wijd uit, gelijk een menschelijk kruis. Geheel uitgeput en hevig hijgend in een soort van verstikking, bleef hij stram liggen, zonder een lid van zijn lichaam te verroeren. —

Neel was weer bijgekomen.

— Dèt is me 'n strènding____ was het eerst wat

ze zei.

Ze vond het aller-ellendigst dat er zich, naar Nel's verhaal, zooveel menschen mee gemoeid hadden. Ze hield niet van die valsche zorgelijkheid der buren. Dat deden ze toch maar om ״uit te hooren" en het gevalletje te bekakelen onder malkander. Zulk dierage,