De Jordaan

364

terkamer leek in den schemer vergroezeld en vereend in een alomime gorigheid; opgevangen door een ouden, groenen spiegel boven den schoorsteen, die schimmerig kamer en plaatsje weerkaatste. De schemer kniesde rond de vuile bedjes, de kachelpijp, de gemeen-roode stoelen en de tafel, vlak bij het raam, waar het koffieblad, op stuk-gerafeld geblomd zeil, met komfoortje en trekpot stond te pronken in zijn zwaar-nikkelen rand. Bij het raam groezelde een oud jacht-tafreel-schilderijtje, boven een vuil-bleeke Engelsche plaat in zwarte lijst: het laatste avondmaal des Heeren. Tusschen schilderij en plaat hingen spelde-briefjes en aan een spijker een groote schaar tegen den muur. — Daantje, zijn vuile kousjes tot op de enkels afgezakt, meende een helsche neger-muziek te slaan uit twee planken, waar hij de bekken-tsing-tsing bijzong, onophoudelijk de kamer martiaal langs-marcheerend. Willem, telkens kuchend, boorde gaten in zijn broekriem, die het heele gescheurde, daagsche vod-zootje kleeren bijéén moest knellen om zijn lijf. Stille Sientje zat bleekjes op een stoof de groote zwarte poes te aaien en krauwelen over zijn kop, terwijl ze haar fopspeen besabbelde. Het dier miauwde klagelijk en keek met zijn malakiet-vurige en lichtende oogen schuw onder de lage linnenkast. Moeder-poes had vijf jonkjes geworpen in een kapothoedje van Neel. Uit dit kraambedje was poes opgejaagd en nu sleepte ze, schichtig en angstig, telkens haar! blinde kindertjes, in het bekje, naar andere, donkere hoekjes. Poes was Sientjes, maar vooral Pietjes lieveling en alleen zij en de kat zelve, verbeeldde Pietje zich, mochten waken over de bengelende jonkjes. Pietje, achter de stoof gehurkt, babbelde kinderpraatjes met de miauwende kat, terwijl het kind kregelig en in drift, haar klierende ooren bejeukte. Koentje trommelde soldaterig-in-stap, achter krijgs