De Jordaan

363

Het bleef een dol-drukke klanten-avond voor Neel, maar ze verkocht ook aan vreempjes. Als de lui maar niet zoo lang bleven plakken en treuzelen. In Koekjes Na zat geen schot. Die teerde op haar drie centen suiker wel een uur. Zoo een kleef-pleister! Lien de Mosterdbak maakte haar landziekig; Rooie Griet was weer haar pruimtabak komen halen en had wilde woorden van bankvrouwen-leut tusschen de konkelwijven geklapperd.

Eerst om twee uur in den nacht doofde het helle stanglicht van Neels nerinkje, toen de laatste streek over den vloer was uitgedweild.

Den Maandag daarop kwam Stijn heel vroeg thuis. Neel dacht eerst van de fabriek. Maar hij had gelooid met een paar sigaren-makers; geen cent gewonnen. Hij was dronken. Neel zag het dadelijk aan zijn zwervenden blik. Maar ook, met schrik, dat hij in éen van zijn wilde buien en woeste opwindingen leefde. Zijn gezicht was rood-paars opgezwollen, en nerveus knabbelde hij op zijn neerhangende snor. Er wrong een beestachtige drift in zijn trekken, en een groote, wreede hardheid omstrakte zijn mond. Zijn troebele oogen schenen door alles heen te kijken. Neel werd heel bang voor die kwaadaardige dronkenschap, nu ze zich zoo moeilijk roeren kon, wijl ze wist waartoe hij in staat was in die dronken razernij. In de donkere gang naar het keukentje, scharrelde Stijn boven het bedstee'tje van Mientje, morrend en zoekend naar iets dat hij niet vinden kon. Neel ging door het alkoofje de achterkamer in, die in het scheemrige namiddag-licht duisterde. De vlechtmatjes van de kinderen tegen den muur geplakt, toetsten wat vaag rood-zilver in het half-donker op het behang, en op het smal-zwarte, hooge houten schoorsteentje glimmerde onwezenlijk, glas voor wat portretjes van gezin en familie. De rommeligheid van de ach