De Jordaan

364

bemijmeren hoe ze het ״er uit" moest halen. Brusse, leverancier van de koffie, was weer een maand ingeloo-pen. Met Dobbelman zat ze nu voor twee maanden in den knoei. De grutterij-vent had een week lang haar bestelling ingehouden. Moést ze wel weer een sprong doen naar dat satansche woekerschepsel, Tonie, het sluwe wijf van Hannes Draaibord. Haar laatste ringetje van Jan Gronjee, had ze verpand bij de week-vrouw. Maar de concurrentie dwong haar gas te nemen.

Nee, zóó mooi had Neel het zich niet durven voorstellen. Uit de alkoof kwam telkens een ander kindersnoetje, dan Daantje, dan Siempie, dan Sientje, ópgluren naar het nieuwe, feestelijke winkel-licht. En de buurvrouwen-klantjes babbelden er drokjes-knus over. —

— Goar 'n sei licht mins.... haalde éen uit.

Een ander beweerde dat je heelemaal van de Wilhel-

mina-brug het winkeltje kon zien;____als je wóu

zelfs van de Binnen-Oranje-straat. Neel groeide van stille pret. Ook de binnen-boel blonk in den schellen kousjeslicht-gloed. Op de blikken en met keurige goud-biesjes beschilderde trommels, blinkerde en fonkel-danste het nieuwe licht. De flesschen met alkleurige balletjes en suikertjes leken van blauwgroen beschenen water dat spiegelde en speelsche glanzen uitschoot. De bakken rijst en suiker lichtten als kleine sneeuw-landjes met den glinster-schijn van de korrels. Zelfs de afgesleten koffiemolen-zwengel pronkte bescheiden-dof mee in het nieuwe winkel-licht. Neel voelde zich als een vreemde in haar eigen nerinkje. Vroeger was alles half-duister; naar het keuken-gangetje zelfs zwart-hol; nu licht en nog eens licht. De sigaren, de kistjes, de zakjes, ze drongen zoo knus bijéén onder het dekglas. En nergens visch-stank van Stijns gedoente. Nou alleen de geur van versch-gemalen koffie, zoetig door het winkeltje, de lucht van koek, stroop, suikertjes