De Jordaan

358

ploeteren tot in den nacht. Maar zij was sterk en had haar gehoorzamen Frans. Plots schoot ze dreigend en bulderend naar haar man uit:

Wè sta je nou te glundere.... steek je jatte uit je mouw en help je suster. —

Vier vrouwen tegelijk dromden het winkeltje in, terwijl het belletje luidruchtig zijn Zaterdagavond-roes inklingelde. —

Frans schrok een beetje en waagde te zeggen....

— Nou joa .... stil moar .... jei.... mit je graute mond....

— Wat mond!.... snauwde ze driftiger en heersch-zuchtiger,.... help! Lien hepper in de keuke d'r hande vol,.... mit de kindere en de boen.... die hep nog alles te bereddere.... Als jij nou es teuge de drukte afgeloope is 'n dweiltje an de grond geeft....

— Nei, fèst nie.... fèst nie!.... sneed Neel snel af .... die doen ik self.... 'n mèn mit 'n dweil.... laup ik feur om.... seife mijl....

De vrouwen lachten en stemden in. Nel keek sneu, vloekte in gramschap naar Dien:

— Medam.... met 'n koets fan foore, en fan achtere lieferij!.... giftigde ze er in rauwen haat uit. Natuurlijk had ze zich weer in haar onstuimige goedigheid belachelijk gemaakt, zag ze haar menschelijk help-verlangen door het magere snuit van de aartsgierige Dien, het eerst gehekeld. Ze kookte, ziedde van drift, tegen Dien, tegen de lach-wijven, tegen Neel en niet het minst tegen den dronken, lallenden Stijn op zijn kist. Met knetterende vloeken smeet ze het gelach van zich af en tastte met een paar bijtend-felle woorden Dien apart aan. Maar Dien bleef bleek en treiterig-kalm van haar rozijntjes doorsnoepen, die ze bij donkere propjes tegelijk den leelijken mond induwde. Koel keek ze de zwart-oranjeachtige en óverlevendige gloed-