De Jordaan

356

hem begreep. Neel had hem al een paar keer zijn daggeld den zak uit pogen te wringen, maar in hevige piet-kracht knelde hij haar hand vast, en schold haar voor hoeredief; dat ze bij hem niet ״mit de vonk kon werreke", en dat ze zoo ״ofergewinterd" nog niet was.... sou gis, om bei saan de loa-te-lichte!....

— Bi.... bi.... bi____jei heilegoar.... fèn fèn ...,

fèn goff'rloate.....lalde hij met bezwijmde oogen.....

ikke sit.... ikke.... nie?.... ikke.... sitt'er auk.... sitter.... aük.... nog!.... Sek je.... je..., effe ,,,. effe .... 'n deuk geife!....

— Jèi bint je idei misgelaupe,.... hoonde Neel,.... sau'n fuyle beltrot! ....

— Raujeme?.... rau-je-me,____ lalde hij sarrig-

lachend met een gezicht dat tegelijk huilde,.... mö-je .... mö je maan bezeib .... zeibele ...

— Hei je kouwe fletse?.... spotte kwasi-meelijdend Neel.

— Mauj, mauj.... moar.... kom jèi.... kom jèi.... d'r dèn es .... d'r es .... an dèt besroentje,.... stotterde hij er uit, in krom!me vecht-positie zijn dronken lijf ópstrakkend, met een beverigen vinger wijzend op zijn kiel.

— Sel ikke____ kraag.... kraag.... je 'n tik-

lebabber____

Zaterdag-avond was dé drukte voor Neel, dé help-jacht. Maar nu, met haar zware lichaam kon ze zich niet zoo goed weren. —

Haar zuster Dien kwam het winkeltje in, het gezicht nijderig vertrokken van regen-nat dat glom op mond en neus. In haar grillige wispelturigheid haalde ze dan wel en dan weer niet bij Neel. Liet ze heelemaal afhangen van haar snel-wisselende stemmingen en hysterische fratsen. En ook vond ze het behaaglijk, vóór het knusse toonbankje van Neel's winkel, tusschen de