De Jordaan

349

Toen d'avond-donkering begon te vallen en in den hemel een diep purperen droef-laag leek uit te vloeien als vermorste wijn, knetterde van alle stegen, sloppen, straatjes en buurten, geknal en geklapper los. Het vuurwerk van kinderen; sissers, rotjes, zevenklappers, vuurbommen en sterrekruit. En telkens laaide ópen een toovergloed van bengaalsch licht. Over het klank-dreunend schetter-geraas van orgels, en het gramophoon-gezang, de harmonica-dreuningen en roffeling van electrische piano's, sloeg het helle ben-gaalsche vuur, rood en verblindend groen, een walmende licht-pracht uit.

De donkerte was over den heelen feestenden Jordaan uitgeduisterd en in een purperen walm van vuurwerk-glanzen en schelle lichtslagen leek de buurt telkens opgedoken en weggezonken. Afgeranselde meiden gilden om hulp, terwijl ze in de mishandeling juist voelden, de liefde van hun kerels; messen flikkerden in het duister, schor gekrijsch van ronkende vechtersbazen om-huilde den jool. Van de Lijnbaansgracht reden kinderen aan, met ontvlamde lampions op stokken. Hoog-oranje gloed, doorflakkerd van blauwige en roode schijnsels, kaatste een troebelen glans neer op de luid-zingende kinder-gezichtjes. Uit de kokerachtig nauwe straten sloegen toortsen een zwart-rossen walm, als rookend goud vuur rond en vergrootten in grilligen bloedschijn, huizen, stoepen en !het zwarte gedans der menschen, pikduister tegen het helle licht-laaien der oude puien. De Westertoren beierde zijn klokkengalm hoog in de donker-rood gesmoorde lucht, over de Jordaan-woeling. En de menschen met het wilde na-spel hunner schaduwen, renden in en uit de groen-stralende en rood-oranje vlammen van het vuur, in een wild-schoone wemeling, kleuren en lichten opslurpend in kleeren en gezichten. Uit de boven-verdiepingen van de Willem-