De Jordaan

344

sleurde zichzelf een stoep op, dwars door het <jringende volk. Ze hadden nu weer eens hun Mooie Karei, Heintje Punt en Kee Spek zien hupsen. Woeste dans-begeestering had Karei in de buurt ontstoken. Een troep konstabels zwierden uit, met een paar meiden, de haren losgedwarreld over den rug; bleven op één plek hupsen en lawaaien, als dronken mensch-eters gillend, schel zingend en verstikkend half in den hitte-walm. Mastwinkel wentelde zijn zwengel tegenover de nog niet gesloten voddenloods van Jongeneel. Hij stond er bij met een strak-verveeld gezicht, krimpend van pijn in zijn jichtig been. Die kelen, als timmermans-zagen zingend, abah! hij spoog op de hurrie!

Vroeger,.... ja vroeger____vóór het paling-oproer!

toen had je lol! Nou, hij alleen, als een vergeten pot! Aafje van hem wég!.... Hoor de furies gillen!.... Kijk daar een zat stel in een ״figelènt".... wèt? nog een bakje? .... en nog een? .... Een felle vertroosting voor al de narigheid in het leven.... Die vuile Gijsbeek, die pias! Abah! abah! Hij spoog op die stinkende herrie Hij was toch alleen, als een vergeten roestige pot. —

Mastwinkel jakkerde straf zijn deunen af, trilde ellendig mee in den daverenden klanken-dreun van zijn kast, als een aangestoten stemvork. Bij de Lijnbaansgracht stond zijn concurrent Gijsbeek, de rood-katoenen achterkant van zijn orgel in glans schitterend als chi-neesche zijde. Zijn poppen triangelden en trillerden lustig. Vooral de fluit van zijn kast beefde in de hoogte als een ontroerde menschenstem, zingend achter een donkeren muur. Dronken meiden, verwilderd in roes, slingerden zat en liederlijk hun armen om de nekken van woelige en luidruchtige kerels, de gezichten paars-rood van hette, schunnig-opgezwollen, en de oogen verzwij-meld van zinnelijke driften. Het razerige kermis-ge-rucht woei van de stegen naar de straten en botste soms