De Jordaan

340

Ook Lange Dries danste met rappe levendigheid, maar zijn ongeproportionneerd lijf slungelde en boog als een omgespannen lat die telkens terug wou zwiepen. Er was te veel pronkerige drukte in zijn doen. Het miste de gracie van Karei, de vurigheid en het afgewerkte, omlijnde, van zijn fantasie-dans. Karei raakte nauwelijks den schouder van zijn partner aan, en toch zwierde hij Heintje met een veerkrachtigen ruk rond, dat ze den gang nog moest remmen. Lange Dries voelde het ook.... het was niet dat!.... De fabrieksmeid kon alleen harkerig hupsen en rokzakken. —

Karei stond, de handen diep de zakken ingewoeld, te kijken en een beetje uit te blazen. Al de meiden lonkten en lachten hem toe. Ook de vrouwen koesterden zijn knappe snuit met hun verliefde blikken. Want de dans-hartstocht gloeide ze in de beenen en in het heele wiegelende lijf. Ze zongen en gierden mee en de monden lalden in het late, troebele gloedlicht. Héél de Jordaan danste en schommelde,.... wachtte op het moment dat alles in doffe tolling zou losschieten, óm de druischende orgels. —

Plots stormde een luid gejuich open als een wervelwind van opjagende stemmen. De oude Kee Spek was naar den mooien, jongen Karei toegesprongen, en had hem ten dans ״genooid". —

— Ik hep d'r auk gefoel.... Mauje Koarel.... lachte ze in zelfspot en met rauwen humor,.... kaèk se nog es trille fèn 't oggenebbes-mins!....

Haar boezem schuddend, proestte ze het uit en de meiden stikten en gilden van den lach.

—Ikke bin d'r nog recht fèn laèf en leide.... ka je 't mit maèn doen, Koarel?.... Ikke bin auk sau onhebbelijk nie .... Ikke bin d'r jeloers fèn Haantje____

Kee Spek gierde en sloeg van haar ruwe tong, zich