De Jordaan

337

groen in den oranje-naglans van het stervende licht. Haar spitse neusje was heel bleek van ontroering en nooit voelde ze zich in haar zwierigste bewegingen zóó vrij en heerlijk, als onder Kareis inspireerenden dans. O! ze dweepte, dweepte met den vent. Heel haar ver-stild-vurige aard laaide hij open. Ze huppelde, rende, sprong, al naar hij wou. Hij bracht een hitte in haar denken, die haar van binnen deed wég-schroeien. Nou was er wieging in haar heupen, en hij keurde haar slankheid; dat zag ze plots in zijn oogen. Als een katje op een smal schutting-randje, sloop ze op de teenen langs hem, om dan plots in hevige woestheid uit te tollen, bij den eind-cadans van de trompetters. Ze voelde het.... het moest eindigen in een duizelende wenteling van het lichaam en dan plots bij den laatsten scheurslag van de trillende bekkens.... een staan! —

Heintje was zoo buiten adem dat ze tegen Karei amechtig opviel. Door den kring drong hij haar heen, naar Neels winkeltje.

— Hier Haan.... bood Moeder Scheendert aan____

'n kommetje,.... drink effe.... is dèt minsewerk in sau'n hette?....

Karei was nauw vermoeid. Het kokende straat-gejoel loeide en zong om hem heen. Ze vonden het allemaal:

Nei, moar.....prèchtig!.... prèchtig!.... onminse-

lik mauj____ Koarelü

— Die moak kèpsaunes mit se hèkke.... meende Blauwbaard.

— Sau trippele se d'reige 't op 't teneil nie ...., zuchtte sensueel Heintje Lawaai.

Karei was een lichtvoetig-dronkene, voelde weer die vreemde weekelijkheid over zijn wezen uitzinken. Dat had hij nou altijd. Als hij muziek hoorde, en zong, leefde hij in een soort weemoedige gelukkigheid.

De Jordaan 22