De Jordaan

335

wxistzijn van gretig bekeken te worden en tegelijk van-te-doen of er niemand omheen stond. Hij zwirrelde en knie-hupte als een Russische hurker, die al hurkend telkens in wisselend rhythmus de beenen uitslaat. Hij sprong en kroop, rekte en viel schijnbaar achteruit, klapte lenige klakjes op de zolen en elleboog-punten af. Nu begeleidde Heintje hém weer. Haar armen hield ze gebogen onder het schuin-achterover-kijkende hoofd, terwijl haar mondje zacht siste of fijntjes floot. Karei sprong heel hoog, in fluksche kuitenflikkers en kneep krampig de vuist saam, alsof hij een tamboerijn-vel beroffelde; schoof dan weer dwars-achterover naar Heintje toe, in allerkoddigste lijf-wendingen. Onuitputtelijk was hij in het varieeren van één dans-motief. Als hij tolde ״op de toon", telkens snel, tusschen het om-eigen-as-cirkelen, de handen nog klappend liet klinken onder de beenen door, langs Heintje weg duikend, haar omstoeiend met ruggelings achteruit-schuifelende passen, de armen en handen in een geestig tegen-bewegen gestrekt naar haar toe of gebogen van haar af, dan raakte zelfs Heintje even uit den slag, stond ze in gapende bewondering voor zijn stoute en bliksemsnel uitgevoerde combinaties. —

Lange Jan stopte bijna niet. Honderden handen drongen óp naar den vrij willigen omdraai van den zwengel, maar Lange Jan keurde critisch, kon alleen de muzikale en maat-gevoelige draaiers gebruiken, als Nobele Piet en Ritsige Arend en Leen Kriegelbui. De Willemstraat in de brandende nahitte, kookte van straat-rumoer en klanken-gedreun. De trompetters en het slagwerk vooral, jakkerden een schelle stemming, een duivelsche drift in de menschen. Een rood-oranje-kleurige naglans-nevel onüichtte de menschen-gezichten, en tusschen de dansende rok-zwaaisters, kinnen vlak op