De Jordaan

332

spiegelig opgepoetste krullen, rafelden gouden linten. Hij imponeerde met zijn ruim twee meter hooge kast, meer dan Gijsbeek, Mastwinkel, Ruigpoot en Kris Stompie. De heele Jordaan-buurt spiegelde zich terug in de vergulderij van de onderkast, de goud-vergulde spiraal-zuilen. En bovendien, niet één wist zijn ״menu" af te draaien, zóó wisselend als Lange Jan. Hier in de Willemstraat had je kenners. Hij kon niet zóó maar een galopje afdraaien of een marsch laten uittrommelen. Hier luisterden fijne ooren, die iedere hapering in de maat van den bas of triangel merkten. —

Lange Jan nam dadelijk poolshoogte en met plezier zag hij dat het om Mooie Karei en Heintje ging. Daar zou niet éen tegenin kunnen kijken. Even Donkerde hij zijn kast iets dwarser op den trottoirband, zoodat er een vuur wég-flikkerde van het trommelgoud, en de poppenkasterig-uitgesneden bovenkap loover-vonkseltjes opving tegen haar koperen kroon-verciering. Dadelijk knipte hij een lang stuk muziek op den rol, met veel vrije fantasie. Een somber unisone van trompetten, hoorns, fluiten en bassen, zong plots zwaar óver de woelende menschen-massa, een geheimzinnige opera-ouverture, die stilte in de luisteraars bracht, tót de trompetters oversloegen in een schetterende fanfare en de roffel woedend meehamerde als een bedreigd stuk bestaan. — Eindelijk had Mooie Karei, Heintje in een afgemeten zwierigheid onder zijn arm uitgedraaid, met lenigen danspas. Mooie Karei voelde de meelevende geestdrift der Jordaners als een soort hartstochtelijke koestering, een liefde-opwelling die zij niet anders wisten te uiten dan in wilde blijd-schaps-roepen. Er rilde een weeke innigheid door heel zijn wezen, een zoete kalmte die hij altijd doorleefde als hij muziek hoorde. Dan lag heel zijn innerlijke onstuimigheid getemd. Hij voelde zich trots en nederig