De Jordaan

328

Kee. Een driftige onttooming van hun verlangens. Eindelijk zou Karei, met zijn prikkelende reputatie van stouthartig en koen-handelend vagebond, ten dans gaan.

— Hier is tie.... Grie .... iet!.... Nei, hier dènst tie!

— Mie.... tjeeèee!.... Jèn .... sieéeee!....

Van allen kant klonk tusschen het heet straat-geraas, het keel-joedelend naarn-geroep.

Vóór Mooie Karei het zelf goed wist stond hij met Heintje Punt binnen een wijd-uitgewoelden menschen-kring alleen. Even diepte hij zijn handen in de zakken. Rondom niets dan heet-loerende gezichten van mannen en jongens, vrouwen en bloothoofdige meiden, brandend-begeerig naar den dans. En achter dien kring, een golvende menschen-massa, hossend en rennend onder anderen zang en muziek. Neel had het gewaagd met Stijn door het gedrang af te schuiven van haar winkelstoepje, met Nel Scheendert en haar broer Frans Leerlap achter haar aan. Op de heele kleintjes pasten moeder Scheendert en de oude Scheendert, zich zelf omprutte-lend met half-onthouden en doorééngewarde nieuwtjes, waarmee hij ook zijn vrouw vandaag wou plezieren.

Zoo een gezonken ziel als Stijn zich weer voelde! Stilaan was hij weer aan het drinken geraakt, naar ouden trant, vol beverige angsten in zijn doffen, knarsenden kop. Wel was die eene, vreeselijke kou-benauwing nog weggebleven, maar toch, met ״duizendvijftig", dien agent, was het afschuwelijk gegaan, de vorige week. Hij had hem bijna het licht de oogen uitgeslagen. Zou weer een relletje geven voor de bajes. Ellendig triest voelde Stijn zich onder het dolle Hartjesdag-getier en de dans-razernij der Willemstraters. De fut, de échte fut leefde nog maar alleen in Karei. Zijn arme, kleine Sientje, wat hoestte ze.

— Mö je 'n gloasie puns in de koelte?.... lachte