De Jordaan

327

smachtende, onstuimigste driften uit. En wisten ze al dat zij, het geringe volk, geminacht werden door de koele kritiek der hoogere standen, om hun uitbundige hartstochtelijkheid, — niéts kon hun méér innerlijke kalmte brengen dan de muziek van harmonica en trompetten en niéts tegelijkertijd hun kokende driften zóó doen ópbruisen, dan het slagwerk en de rollende roffeling der trommels. —

Nauwelijks had het buurtvolk Mooie Karei gezien, zijn knap, onverschillig snuit, en het bleeke mondje van Heintje Punt, of het begon van alle kanten te schreeuwen, er op aan te dringen dat ze dansen zouden.

— Koarel, op de taun!.... Mauje Koarel!

— Ik mot je tolle sien.... Schiet of I je mot se fèn échtere ofrolle!____

— Koarel!.... we kraage fèst de bibberoatie as je 't niet doet! ....

Kee Spek, een zeventig-jarige vrouw, met rimpelig-verplooid lever-geel gezicht, de oudste en geduchtste danseres van de Willemstraat, zag het paar nauw tus-schen de woelende massa in, of ze stompte zich door de menigte heen, drong zich naar Karei Burk toe, klapte hartstochtelijk-opgewonden in de oude handen en duwde de menschen in een kring achteruit. Met vroolijke woede riep ze:

— Ploats feur Mauje Koarel en Haantje....

Het orgel dreunde en trillerde verlokkend en de geluid-ketsende bekkenslag joeg hittig óp. Over de straat, in het rood-gouden glanslicht, raasde een duizelend menschen-rumoer, en van vensters uit alle verdiepingen, riepen en zongen vrouwen en kinders eikaars voornamen.

Als een terug-golvende kolking van menschen, perste zich het volk achteruit om ruimte te woelen voor Mooie Karei en Heintje, op den begeesterenden roep van Tante